مرسی از همتون تعجب کردم همه منو یادشون رفته بود یهو امشب اومدنو واسم نظر گذاشتن!!!!!!بازم ممنونم 

تا کی چشم به در و پنجره بدوزم تا بیای...تاکی انتظار دیدن روی ماهتو بکشم...تا کی چشام به گوشی باشه تا زنگ بزنی...کسی به من زنگ نمیزنه ولی به امید اینکه یه روز بهم ز بزنی گوشیمو روشن میذارم از ترس اینکه ز بزنی گوشیم خاموش باشه همیشه روشن میذارم...تاکی باید تاوان کارای نکرد مو پس بدم...تاکی خدا خدا بگم...تاکی شبا با خاطراتت واشک بخوابم...تاکی صبح به امید این بیدار شم که قرار امروز زنگ بزنی... تاکی به خودم بگم دوباره تمام روزای خوبم با تو تکرار میشه...تاااااکی.... خداااااااا.....چقدر بگم خدا...خدا چقدر صدات بزنم ولی جوابی نشنوم

ای خدااااااااااااااااااااااا چرا نمیخواد درک کنه بدون اون میمیرم زندگی واسم مثل جهنم 

به راستی چه سخت است

خندان نگهداشتن لب ها؛

در زمان گریستن قلب ها

و تظاهر به خوشحالی در اوج غمگینی؛

و چه دشوار و طاقت فرساست،

گذراندن روزهای تنهایی؛

در حالی که تظاهر می کنی

هیچ چیز برایت اهمیت ندارد؛

اما چه شیرین است

در خاموشی و خلوت،

به حال خود گریستن..

و فقط خداست ، آرام بخش دلها !

چقدر شیرین است وصالی که درآن انتظار ی بسیار تلخ و طولانی بوده است...به راستی که بعد از هر سختی آرامشی است که شیرینی آن تلخی،انتظار،دشواری های گذشته رااز بین میبرد...

دوباره سكوت،دوباره تنهايي، 

دوباره من و يك دنيا خاطره،دوباره تنها شده ام،دوباره دلم تنگ است

به اندازه ي غم يك گل پژمرده،

به اندازه ي سوز و تب يك دشت باران نخورده،

به اندازه ي اندوه يك مرغ قفسي،

دوباره صورتم نم اشك را حس كرد

دوباره باران را به انتظار نشسته ام

دوباره درد را به مداوا نشسته ام

دوباره دلشوره به دل نهفته ام

دوباره ميخواهم به سوي تو بيايم

دوباره دلم هواي تورا كرده

دوباره دلم هواي تورا كرده...